Imagin cz.37

XXXVII

*później w domu*
Lo:martwię się o nią
T:a może zrobimy jej sałatkę
Lo:dobry pomysł...
Mag:ale ona jeszcze nie wyszła z śpiączki...
T:a ty niby skąd możesz o tym wiedzieć, co?
Mag:bo przy niej jest Niall a on obiecał nam że jak tylko się obudzi to da nam znać...
Lo:aha...
H:boże ja się o nią tak bardzo martwię...
P;spokojnie, ja też...
H:jestem jakby jej bratem....
P:a ja jakby jej siostrą...
T: to robimy jej tą sałatkę czy nie?
Mag:bożż...tina...my się tu przejmujemy a ty.....*chwila zawahania* tak Tina zrobimy tą sałatkę...
T:SUPER! *pobiegła z Louisem do kuchni i naprawdę zaczęli robić sałatkę owocową z dużej ilości bananów, pomarańczy, kiwi i jabłek*

*nagle dzwoni telefon*
   H: hallo
   N:posłuchaj, przekaż im że Estera obudziła się...ale jej stan nie jest zbyt dobry 
*harry usłyszał, że niall łkał*
   H:to co teraz?
   N:jest zmęczona ale jestem teraz przy niej
   H:trzymaj się, zaraz tam będziemy *rozłączył się*

H:uwaga! mam dobrą i złą wiadomość...dobra to taka, że Estera się obudziła, a zła...że jest w złym stanie...zbierajcie się, za 10 minut jedziemy do niej!
T:nie zdążymy zrobić sałatki!
H:trudno, no chyba że się pospieszycie!
P:to ja może zrobię kanapki
Mag:ja ci pomogę
Mar:a ja pójdę pomóc w tej sałatce
Każdy robił coś do zjedzenia, no bo wiadomo Niall siedział głodny a reszta też jeszcze nic nie zjadła, więc pomyśleli, że zrobią niespodziankę i zjedzą tam. Gdy już byli gotowi wsiedli w samochód Louisa i Harrego. Tym razem z Marią został Josh a Alice zabrali ze sobą.
*w tym czasie w szpitalu*

czytając włącz to: http://www.youtube.com/watch?v=8Uw8mIcQJn8

N:boję się o ciebie...nie chcę cię stracić, a widzę, że z tobą jest coraz gorzej...może byśmy to...
E:nie Niall, nie zrobię tego!
N:a co z Alice? co ze mną? chyba nie chcesz nas zostawić co?
E:jasne, że nie chcę...Niall to takie trudne ale proszę cię, nie będę zabijała dziecka, bo ja mam żyć!
N:ja też nie chcę! uwierz, to nie tak miało zabrzmieć, ja po prostu wolałbym *zaczął płakać*
E:Niall, tylko nie to, przestań bo zaraz ja zacznę płakać...
N:ale ja po prostu boję się, że ciebie stracę, a ja tego nie przeżyję...a co z Alice? będzie bez matki? chyba tego nie chcesz...
E:Niall nie karz mi wybierać! stanie się to co się ma stać!
W tym momencie wchodzi cała zgraja krzycząc "niespodzianka", a Niall szybko wyciera łzy.
W:boże my się o ciebie tak martwiliśmy...nie rób tego więcej!
E:spoko.
H:patrz kto z nami przyszedł *miał na rękach Alice*
A:mama *wyciągnęła ręce do Estery*
(Tak, Alice od pewnego czasu zaczęła mówić takie słowa jak mama, tata, wujek, ciocia i jej sławne "selio")
Harry posadził Alice na nogach E.
T:zrobiliśmy sałatkę
P:i kanapki
E;to dobrze, bo już jestem taka głodna..
Zaczęli od sałatki owocowej, jedli wszyscy z jednej dużej miski i rozpoczęli walkę na banany, czyli wyjadali same banany, wyglądało to bardzo śmiesznie. Później Magda dała kanapki. Estera zaczęła jeść ze serem...ale zobaczyła że także zrobiła z czymś innym...
E:co? to tutaj są kanapki z nutellą a ja ze serem wpierniczam!
Wszyscy wpadli w śmiech i powoli zaczęli się zbierać do domu.
Z: Niall jedziesz?
N:nie, zostanę, zaopiekujcie się Alice.
W:ai ai sir! 
*poszli*
E:mogłeś jechać do domu, przecież nie będziesz tu przez całą noc, będziesz zmęczony
N:nie ważne!
*weszła pielęgniarka*
p:przepraszam musimy podać leki, pan doktor powiedział, że to bardzo ważne...
N:tak jasne, już wychodzę.
Po wyjściu pielęgniarki, niall zaczepił ją na korytarzu.
N:przepraszam, co to są za leki?
p: one są bardzo ważne...te leki być może ochronią pańską żonę i dziecko, próbujemy co w naszej mocy, lecz nie możemy tego obiecać, ona nie jest tak silna jaką się uważa...
N:czyli są szanse, że i dziecko i ona przeżyją poród?
p:tak są...ale bardzo minimalne
N:no a to zemdlenie, czego to było skutkiem?
p:proszę pana, niech pan lepiej zaczeka do rana, aż przyjdzie doktor, ja niestety nie za bardzo się na tym znam, lecz tylko powiem, że niech lepiej zostanie pan z nią do końca,
jeżeli wie pan o czym ja mówię.

teraz włącz to: http://www.youtube.com/watch?v=hwPtH-vOeug

Pielęgniarka poszła a niall zaczął płakać jak małe dziecko, usiadł pod drzwiami, się skulił i zakrył twarz rękoma. Bał się co się stanie. Po pewnym czasie wrócił na salę, a Estera już spała. Delikatnie usiadł na łóżku i przeczesywał jej włosy, lekko muskając jej czoło.
N: nie pozwolę ci umrzeć, nie pozwolę *powiedział jej do ucha szepcząc*
E;niall nie martw się tak *powiedziała cicho*
N:nie śpisz?
E:nie, i proszę nie płacz.
N:jak mam nie płakać, jak mogę stracić mój najcenniejszy skarb, możesz mi powiedzieć jak?
E:wszystko będzie okey
N: a jak nie będzie?
E:musisz uwierzyć, że będzie!
Pare dni później Estera miała kolejny "atak". Doktorzy stwierdzili, że żeby ją uratować to została na to ostatnia szansa. Spróbowali operacją, która jest bardzo niebezpieczna. W trakcie jej trwania wszyscy czekali przed salą operacyjną i pocieszali Nialla. Mar i Josh wzięli dzieci do tamtejszej stołówki. Nagle do sali przychodzi więcej pielęgniarek i jeszcze jeden doktor. Nikt nie wiedział co się dzieje. Operacja trwała ponad 2 godz. Nikt jeszcze nie wie jak przebiegła, i czy się udało.
p:kto jest mężem?
N:JA! ja jestem *wstał szybko z miejsca i podbiegł do pielęgniarki*
p:gratuluję, ma pan syna...
N:jak to...
p:musieliśmy zrobić cesarskie cięcie, no więc jest wcześniakiem, teraz będzie w inkubatorze
N:no a co z moją żoną? niech pani powie że przeżyła...
p:na razie żyje, jest w śpiączce...
N:jak to na razie?!
*wszyscy to usłyszeli i zaczęli panikować*
p:niestety pan doktor daje jej małe szanse na przeżycie takiej operacji
Niall otarł łzy które zaczęły spływać mu po policzkach
p:..ale musi pan ciągle wierzyć
Niall poszedł do Estery do sali, usiadł obok niej, złapał ją za rękę lekko ją całując. Zaczął do niej mówić jakby go słuchała. Opowiadał o Alice, co zdarzyło się w domu i że wszyscy czekają aż się obudzi. Cicho zaczął śpiewaćprzy tym lekko łkając:
You'll never love yourself half as much as I love you.
You'll never treat yourself right, darlin' but I want you to.
If I let you know, I'm here for you, maybe you'll love yourself
Like I  ...
*szybko płożył twarz na pościel i zaczął mocno płakać*

W tym momencie Estera śniła o Niallu - zobacz: http://www.youtube.com/watch?v=0ob-aFvUQAY
Wszystkie wspomnienia z nim związane. Jej serce zaczęło szybciej bić i Niall zauważył to na monitorze. Łza spłynęła z jej oka i lekko otworzyła oczy. Dokończyła słowa pisenki: "...Love you....ohhh..."


_______________________________________________________
Nie wiem czy wam się ten spodobał, dla mnie taki sobie...no ale jest kolejna część.
Co myślicie o zakończeniu?
Większość właśnie tego chciała, więc no....zrobiłam jak sobie życzyliście...
Bardzo dziękuję za komentarze :**
A kolejna część to myślę że dopiero po egzaminach czyli w następny weekend :))
xxx